Drzwi karczmy powoli i lekko otworzyły się, do środka niemalże wśliznęła się smukła, zakapturzona postać, po czym zamknęła za sobą drzwi i zsunęła kaptur odsłaniając twarz należącą do młodej kobiety. Spokojnym krokiem podeszła do lady. Gdy karczmarz odwrócił się do niej przodem ujrzała jego przeraźliwie bladą twarz. - Wyglądasz jakbyś zobaczył ducha. - Rzekła do karczmarza, który w odpowiedzi skinął tylko głową. - Kielich najlepszego wina poproszę i pokaż mi gdzieś zobaczył tego ducha. - Powiedziała kładąc na ladzie kilka monet. Karczmarz pospiesznie zakrzątnął się nalewając kielich wina i tylko szybkim ruchem głowy wskazał stolik w kącie, przy którym miał siedzieć duch. Kobieta odebrała kielich od karczmarza i niespiesznym krokiem podeszła do stolika, który wciąż stał pusty.

– Siekiera motyka bimber szklanka, praca nocą, praca z ranka! Siekiera motyka kuchni swąd, karczma niedaleko stąd! Siekiera motyka… O, Nawiedzona Karczma! No, proszę, śpiewaj khazad, a będzie ci w pysk nalane! – Ruda krasnoludka chlasnęła się z całej siły w kolana, aż cmoknęło, i potraktowała drzwi solidnym kopem. Drewniane skrzydło drzwi skrzypnęło żałośnie na zawiasach, gdy młoda, rumiana kobieta stanęła w bojowym rozkroku i wyciągnęła drewnianą pałę w stronę karczmarza. – PANIE! BIMBRU, ALBO OBUCHEM W ŁEB! – Nastała chwila ciszy, podczas której karczmarz zdołał rzucić nawiedzonej babie niepewne spojrzenie, po czym po sali karczemnej rozniósł się perlisty, radosny śmiech. – No, przeca żartowałam! – Zamachnęła się drewnianą pałą, wywinęła półobrót i narzędzie ze świstem wylądowało w plecaku. Mając dwie wolne ręce wzięła się pod boki i w paru susach już była przy kontuarze. – Bimberku proszę. No, co tak patrzy? Sepleniącej pierduśnicy się spodziewał, czy kuźwa ducha?! No, więc specjalik zakładu, nawiedzony bimberek RAZ PROSZĘ! – Rąbnęła drobną pięścią, aż jej podskoczyły dwie rude kitki, i wyszczerzyła się do karczmarza w pełnym uśmiechu. Obróciła z miejsca dwie kolejki i poklepawszy się po brzuchu, jęła wyglądać reszty towarzystwa. Na widok parki przy stole dyskretnie beknęła, wygładziła pobieżnie włosy, liznąwszy wpierw rękę, i z hałasem – plecak, tarcza, zapasowy obuch przy pasku, worek ze śmierdzącymi skórami niedźwiedzi – dosiadła się do ich stolika, ani myśląc pytać o pozwolenie. Po chwili świeciła już oczkami na zakapturzonego mężczyznę, usiłując dojrzeć, co ma pod spodem.

W tej samej chwili pod karczmę przybył pielgrzym, odziany w prostą kapłańską tunikę i sandały. Strudzony swą wędrówką zapragnął chwilę odpocząć, to też skierował się do karczmy. Na zewnątrz księżyc opadał ku linii horyzontu, a zimne krople zaczynały osadzać się na trawie. Idąc w kierunku oświetlonego lampionami budynku, poczuł na swych stopach chłód nadchodzącego świtu...
- Oby ten dzień przyniósł w końcu jakieś ciekawe nowiny... - złapał za drzwi karczmy i wszedł do środka starając się nie zwracać na siebie uwagi.

- Witaj karczmarzu - rzekł melodyjnym głosem do gramolącego się karczmarza polerującego szklanki - wskaż mi proszę miejsce, gdzie obolałe nogi mógłbym rozluźnić i gardło zmoczyć szklanką wody.

W tym momencie poczuł się jakoś dziwnie... jakby gdzieś w pobliżu działała jakaś nienaturalna energia. Nagle w jego wyobraźni zmaterializował się obraz ducha siedzącego przy stoliku i zwracającego się do jakiejś damy przy barze. Przełykając ślinę miał wrażenie jakby wziął do ust cały worek mąki. Gdy zobaczył siedzącego, półprzezroczystego Jegomościa w rogu karczmy włosy na jego głowie stanęły dęba i padł sztywny na podłogę, robiąc przy tym mnóstwo hałasu.

Tego dnia karczmarz, będzie miał do sprzątania nie tylko kufle...

Zija ściągnęła brwi w skupieniu, starając się zapamiętać dźwięk mdlejącego mężczyzny na drewnianą podłogę, jako że takiego okazu jeszcze wcześniej nie słyszała. Męskiego znaczy. A że chętna była do nauki, toteż z entuzjazmem przyjęła bieg wydarzeń na swoją dzielną pierś. Że znudzony jegomość w kapturze nie wydawał się być ani odrobinę poruszony jej ciekawskimi ślepkami, zeskoczyła ze stołka i ćpnąwszy swój dobytek na podłogę, cupnęła przy zwiotczałym ciele człowieka, złapała go za ramię i energicznie potrząsała, aż nie usłyszała jęku, który wydobył się z jego gardła. Ciężko było stwierdzić stopień nieprzytomności delikwenta; w przypadku niedźwiedzia, tudzież innego tałatajstwa, stwierdziłaby zgon bądź jego brak za pomocą noża z drewnianą rączką, którym torowała sobie drogę do co ciekawszych fragmentów zwłok. Umiałaby również zdjąć skórę czy odseparować kości, w ostateczności odciąć mieszek ze złotem i zwiać, ale jakoś tak wyglądał nieborak dość sympatycznie, leżąc tak na podłodze. Poszamotała nim jeszcze chwilę, zaglądając mu z bliska w twarz, ale coś nie dawało się go w ten sposób ocucić. – EJ! Wy tam, gołąbeczki, machnijcież mu tu bliżej tą kadzielnicą, może go w nozdrzach zaświerzbi, to się ocknie klecha!

-Faktycznie.. Nie dosłyszała pani... Bo się nie przedstawiłem... - Podniósł się lekko ze stołka i skłonił się dworsko z cygarem w zębach. - Za życia nosiłem miano Saerleen Bravados Llevderlyn, w skrócie Saer, dla przyjaciół Smok. A teraz... Dowolny wybór...
Rozłożył ręce po czym zajął swoje miejsce ponownie.
- Te dzisiejsze pokolenie... Jak z gówna ulepione... -Pokręcił głową upijając łyk. Skończyło się wino, więc lekko wachlując palcami dłoni posłał w powietrzu kielich przed nos karczmarza, który pomału zaczął się przyzwyczajać do nietypowego gościa. Ten napełnił go do pełna i skinął głową, że można odebrać. Powtarzając cały manewr duch z zadowolonym wyrazem gęby przywołał do siebie kielich z powrotem.
-Spokojnie, wyżyje... - Te słowa skierował do krasnoludki. - A jak nie.. Cóż... Mało to osób umiera?

Parsknął widząc, jak siedzący przy sąsiednim stoliku kapłan po zaaplikowaniu mu niewielkiej w sumie ilości (w celach terapeutycznych) wina pochylił się i padł nieprzytomny na blat.
- Jak z gówna... - Powtórzył kręcąc głową i puścił małe kółko z dymu, po czym wyjął z ust cygaro. -A co panią, pani Thaevio, skusiło, pomijając tabliczkę pod szyldem, by szukać towarzystwa w postaci mojej, skromnej, nie żyjącej już osoby?

- Co mnie skusiło... hm... może nuda? - zastanowiła się, po czym dodała - Do karczmy często zaglądam, bo tanio i dobrze zjeść można i napić się, a do tego mam tu swój skromny pokoik. Raczej niewiele osób tu zachodzi, ciężko zrozumieć dlaczego. - Postukała palcami w blat stołu wyraźnie szukając rozrywki. - Zijo zostaw kapłana tutaj, nie musisz go tachać, karczmarz da mu mały pokój. Rozliczy się jak w końcu dojdzie do siebie. - Powiedziała do krasnalki, która nie zamknęła za sobą drzwi.

Wystawił głowę przez ścianę i obserwował odwrót kapłana szczerząc się radośnie. Po chwili wrócił na swoje miejsce.
- Nuda... Cóż.. Mnie też tu przywiała... Można się ponudzić razem. -Roześmiał się i upił kolejny łyk wina.

-Parę się znajdzie... Od tych mniej ciekawych.. -Wskazał kciukiem kierunek odwrotu kapłana. - Po te.. hmm.. Bardziej ciekawe... - Mrugnął okiem i wskazał głową na schody prowadzące na pięterko, gdzie karczmarz miał przygotowane parę pokoi dla chcących przenocować gości.
- Ale może, nim przeszlibyśmy do tych bardziej interesujących... - Wysuszył kielich do ostatniej kropli i powtórzył manewr z lewitującym naczyniem. - Może poznamy się trochę bliżej? Coś więcej poza imieniem nie zaszkodzi wszak.

Ostatnio edytowany przez Saerleen (2011-01-22 23:16:05)