Droga matulu.

Tawerna świeci pustkami. Jak zresztą i sam kontynent. W uliczkach Gludin i Gludio widziałam żebrzące dzieci i dorosłych porażonych chorobami. Zielarka nauczyła mnie, jak je leczyć, ale nie powiedziała słowa, jak znieść odór ich niemytych ciał. Nie dałam rady i uciekłam. Gniewałabyś się, gdybyś żyła. Wiem, zła ze mnie kapłanka Einhasad.

Bogini nie odzywa się do mnie odkąd zesłała mi pierwsze miesięczne krwawienie. A sny… Są godne pożałowania, nic nie wieszczą. Nie będzie ze mnie prorokini, matko, ale niech Orven sam się przekona, gdy tylko stanę przed tą jego obłudną facjatą. Jak już powiem mu, co myślę na temat jego żałosnych praktyk, z pewnością chętnie odeśle mnie na termin do najdalszego biskupstwa na całym kontynencie. Na swój własny koszt oczywiście, bo pieniądze skończyły się już dawno.

Na pewno chciałabyś wiedzieć, matulu, czego nauczyła mnie zielarka. Potrafię wprowadzać się w stan świadomego snu, spodobałoby ci się, możesz latać i czujesz, jakby to było naprawdę. Po prawdzie chyba nie to miała na myśli stara, ucząc mnie sztuki śnienia, ale teraz tkwi na tym pustkowiu i zamiata akademię Cedrica, więc w sumie co za różnica. Jak wspominałam, wieszczych snów już nie miewam od twojej śmierci. To już dziesięć lat… Umiem też kreślić runy, stawiać bariery na siebie i na innych, a nawet przerywać barierę w czasie… Wiesz… Zbliżenia. Nie, broń Einhasad nie myśl sobie, że już tego próbowałam z jakimś pomiotem Gran Kaina, mężczyzną! Absolutnie! Po prostu jakby przyszło co do czego, umiałabym przerwać mu barierę w czasie eiaculatio. Zielarka mówiła, że ty też to potrafiłaś. Wstyd matko, ciekawa jestem, ile razy pokarałaś w ten sposób ojca.
W każdym razie umiem też ważyć zioła. Wożę ze sobą po tym odludziu cały majdan, wraz z trzema rodzajami moździerzy i jednym tłuczkiem. Z rzeczy groźnych to chyba jedyna, w której jestem posiadaniu. Zatłukłam nim raz żmiję na trakcie. Zielarka zabroniła stosować magię wobec zwierząt, boi się chyba, że moja misja zostanie zdradzona  niekontrolowanym użyciem magii.

Teraz matko szukam, gdzie by dorobić na dalszą podróż. Ostatnie noce spędzałam w różnych miejscach, nie wyłączając Ruin Agonii, o których tyle piszą w kronikach. Niestety wokół większych miast opuszczonych miejsc jest znacznie mniej i trudniej o darmowy nocleg. Ludzie są życzliwi, ale łatwiej spotkać służbę, niż panów. Szukam więc dalej. Módl się za mnie z przybytku Einhasad, mateczko.

Skończywszy pisać, Leesha zmięła list w rękach. Znów nieszczęśliwe westchnienie wydobyło się z jej piersi. Tym razem nie uszło uwadze karczmarza. Zmierzył ją wzrokiem i wiedziała już, że czas w tawernie dobiega końca. Zebrała manatki i ruszyła do wyjścia. Zgnieciony pergamin, zapisany rzędami starannej kaligrafii, nieumyślnie zostawiła na blacie.

Rzadko zaglądał do tawerny. Wychodził z założenia, że po co ma komuś dawać zarobić, skoro na pędzeniu trunków znał się, jak mało kto. Ale zjeść czasem też trzeba coś innego, niż pieczony nad ogniskiem królik (swoją drogą dobre danie, jednak na dłuższą metę może się przejeść, jak wszystko). Ubrany w szary płaszcz z kapturem ocieniającym twarz otworzył drzwi, a po wejściu zajął swoje ulubione miejsce w kącie. Karczmarz rzadko go widywał w swoich progach, jednak wiedział, że ten osobnik z maskowanym pod płaszczem z lewej strony pleców garbem lubi zjeść coś na ostro. Zawsze proponował coś mocniejszego do udźca z dzika, czy gulaszu, który akurat mu podawał, jednak ten spławiał go machnięciem ręki.

Jadł spokojnie, przeżuwając dokładnie każdy kęs mięsa i maczanego w sosie chleba. Pozornie skupiony na jedzeniu, czujnie omiótł wzrokiem wnętrze karczmy.Niedaleko niego przy innym stole siedziała jakaś kobieta, trzymająca w dłoniach kufel. Nos powiedział mu, że w środku naczynia znajduje się grzane piwo. Skrzywił się lekko, jednak większa część grymasu przeleciała w cieniu kaptura.

Gdy skończył, wyjął zza pazuchy rulonik cygara, wetknął sobie w usta i przystawiwszy trzy palce prawej dłoni do końcówki wymamrotał cicho zaklęcie. Miedzy palcami pojawiła się mała sfera ognia, od której odpalił i zaciągnął się dymem, a strzepnięciem reki pozbył się kulki ognia. Jego garb tymczasem lekko falował, jakby żył własnym życiem, zaś karczmarz udawał, że nie dostrzega tej osobliwości. Facet płacił uczciwie, nieoberżniętymi monetami, więc nie obchodziło go, kim był jego gość.

Wysoka postać w czarnej zbroi z charakterystycznym zgrzytem otwarła w tej samej chwili drzwi do karczmy. Skupiła na sobie zainteresowanie stałych bywalców zaledwie na dwa, trzy uderzenia serca. Deski podłogi pod ciężarem pancerza wydawały lekki jęk przy każdym jej kroku. Zbrojny minął miejsce przy którym właśnie do znajomej sylwetki dosiadało się jakieś dziewczę. Rozpoznał z miejsca bimbrownika i szczęśliwego narzeczonego. Dziś widocznie zapragnął innego rodzaju kobiety od swej żony. "Co za grzesznik ..." Mimo to skinął czarnym jak i zbroja hełmem siedzącemu , w panującym lekkim karczemnym mroku nie było widać przez jego szpary nawet oczu zbrojnej postaci.

Bez słowa odczepił od pasa mała sakwę i podał karczmarzowi stając przy barze. Ten przyjął ją i zniknął w dalszych pomieszczeniach. Zbrojna postać raz jeszcze obrzuciła zza hełmu spojrzeniem klientele. Odbijające się światło w jednej chwili oświetliło brosze spinającą płaszcz - zdobił ją symbol Einhasaad właściwy dla kapłanów, rycerzy i szlachetnych paladynów. Na udach na podwójnych skórzanych pasach okryta zbroją istota miała długie, masywne miecze, po jednym z każdej strony. Oparta o bar oczekiwała zapewne na powrót barmana czy też gospodarza nie zwracając szczególnej uwagi kogoś.

– W zasadzie to nic. – Na zdawkowe zapytanie mężczyzny odpowiedziała nad wyraz wylewnie. – Przyszłam popatrzeć, ale widzę, że zbiera się pan do wyjścia. – Wskazała głową kaptur. – Nie będę zatrzymywała, wyglądacie na niezbyt rozmownego i chętnego do zawierania znajomości. – Zachichotała pod nosem w sposób właściwy nastoletnim pannom, ale wnet spoważniała. Uważny obserwator dostrzegłby niechybnie, że jej spojrzenie jest bardziej przenikliwe i bystre, niż u przeciętnej nastolatki. – Nie chciałabym się narzucać, ale odpalanie ziela magią w moich stronach zostałoby potraktowane jako wyraz ignorancji i braku szacunku wobec boskich darów. Twoi bogowie muszą być wyrozumiali, panie. – Uśmiechnęła się beztrosko, kukając mu pod kapocę. – Macie niezgorsze blizny; starsi powiadają, że wyrazem dojrzałości u kobiet są zmarszczki, a u mężczyzn – blizny właśnie. Ile macie lat, panie? – Nie czekając na odpowiedź nachyliła się ku niemu i mruknęła konspiracyjnie. – A ten obok… – Kiwnęła dyskretnie na zakutego w zbroję osobnika. – Pierwsze widzę, jak zresztą i was, panie, ale wygląda na rycerza. Ba! Rycerza samej bogini mateczki! Zaproścież go do stołu, może się tego i owego dowiem w swoich sprawach. – Mrugnęła filuternie do mężczyzny, wyczekując jakiejś zmiany w jego obojętnym obliczu.

Srebrne oczy błysnęły, w spowitym cieniem, kącie karczmy i przygasły, niby niknący płomień świecy. Elfka zastrzygła uchem, przysłuchując się przez chwile rozmowie. Siedziała tu już jakiś czas niezauważona, co niezmiernie ją cieszyło. Dziś stroniła od towarzystwa. Istniał dla niej jedynie puchar wina, oraz myśli kołaczące się w jej głowie.
Wydarzenia przeszłości nie dawały jej spokoju. Tajemniczy mroczny, który nagle zniknął bez słowa. Kilka lat upłynęło od tamtego wydarzenia, a i tak podążało ono za nią niby cień. Kobieta obróciła w dłoni puchar i zamoczyła usta w szkarłatnej cieczy.
Paraliżujący ból zmroził jej ciało. Puchar z głuchym szczękiem upadł na podłogę.
- Niech to szlag - syknęła przez zaciśnięte zęby.
Palce brązowej elfki z trudem wsunęły się pod lekko zżółkniętą koszulę. Blizna na brzuchu zdawała się pulsować, żyć własnym życiem. Pociemniało jej przed oczami. Powoli traciła oddech. Była już niemal pewna, że nadszedł koniec. Nagle wszystko ustało.
Elfka rozejrzała się pospiesznie, czy aby nie zwróciła na siebie uwagi. Skinęła na karczmarza, będącego jak dotąd jedynym gapiem. Zlękniony mężczyzna w podskokach podbiegł do jej stolika, posprzątał bałagan, a po chwili wrócił z nowym pucharem wina. Brunatna sakiewka z sowitą zapłatą wylądowała w jego dłoni. Kobieta została sama. Smużka dymu ze skręconego ziela rozpłynęła się leniwie w powietrzu.

Zbył kobietę machnięciem ręki. Był z kimś umówiony, a nie potrzebował jeszcze dodatkowo cudzego towarzystwa.Po jakimś czasie drzwi się uchyliły, a do środka wsunęła się lekko jakaś istota. Chód zdradzał w niej kobietę, zaś wybrzuszenia na kapturze w okolicach uszu, że jest elfką. Zdjęła kaptur, spod którego spłynęły kruczoczarne włosy. W świetle dało się dostrzec, że ma szarą skórę. Spod płaszcza wystawała lekko błona czerwonych skrzydeł. Podeszła lekko do mężczyzny posyłając mu jeden ze swoich zabójczych uśmiechów. Złotooki odwzajemnił uśmiech wpatrując się w jej różnokolorowe oczy.
- Wszystko czeka.. Idziemy, Skarbie? -Wskazał dłonią na górę, gdzie były pokoje gościnne.
Szara elfka skinęła lekko głową.
-Tak, Najdroższy... Tu za dużo uszu się kręcić będzie...
Mężczyzna wpuścił ją pierwszą na schody, po czym oboje udali się do zamówionego wcześniej pokoju.

Pisk, choć z pozoru cichy, odbił się w myślach Leeshy dudniącym echem, choć zdawałoby się, że powinna odczuć coś na pozór zaskoczenia, a może zaciekawienia. W ciężkim powietrzu tawerny pisk zabrzmiał dla jej uszu jak dzwon katedralny dla heretyka. Rzuciła spłoszone spojrzenie rycerzowi i syknęła pod nosem. Właśnie w takiej chwili! Jej serce przyspieszyło, uderzenia jęły niemal się prześcigać w pędzie, w końcu Leesha poczerwieniała na twarzy od rosnącego ciśnienia krwi. Trwało to może połowę minuty i zaskoczyło nawet ją samą. Dawno nie miała napadu. Tym razem starczyło leciutkie ukłucie niepokoju, byle tupnięcie, ba! Pisk właśnie. Leesha stanęła w miejscu ze zwieszonymi ramionami, głowa niemal opadła jej na pierś, zaczęła ciężko oddychać. Kosmyki rudych włosów niczym za sprawą magii wysunęły się z upięcia i opadły na twarz. Powietrze wokół dziewczęcia stężało, a wrażliwsi na magię mogliby poczuć, a może wręcz ujrzeć drobne iskry magii, które z sykiem gasły w powietrzu. Sama Leesha nigdy ich nie widziała, ani u siebie, ani u kogoś, najpewniej z racji braku doświadczenia arcymagicznego, ale nie stanowiło to absolutnie żadnej przeszkody, aby pod wpływem różnorodnych impulsów doświadczyć jestestwa medium. Leesha niespodziewanie szarpnęła głową i wbiła nieruchome spojrzenie w stojącego naprzeciw rycerza. – I będzie trwała Einhasad po wieki wieków, wbrew wojnom i pokojowi, w godzinie słońca i w godzinie nocy, a miecz jej i ręka sprawiedliwości sięgnie każdego z niewiernych. – Zawiesiła na chwilę głos, a jej nienaturalnie stężała twarz nie zmieniła swojego wyrazu ani odrobinę. Po chwili podjęła równie monotonnie. – A każdemu z niewiernych słudzy Einhasad wskażą mieczem i kosturem drogę do zatracenia. Wiernym płodnością wynagrodzi i wszelkim doczesnym bogactwem, lub darami boskimi, wedle własnego uznania. Einhasad, o nieomylna!

Usta Leeshy wygięły się w szkaradnym uśmiechu, a oczy zaiskrzyły jej się religijnym uniesieniem. Wyrzuciła ramiona w górę i zaśmiała się w głos, by ostatecznie upaść bezwładnie na podłogę tawerny. Straciła przytomność.